Oordelen

Het valt me altijd weer op, dat zij die tegen oordelen zijn, hen oordelen die wel ‘geloven’ in oordelen.
‘Jij mag niet oordelen.’ …
Doet me ook weer denken aan homohaters, die dan gehaat worden!
Kunnen we onszelf geheel onttrekken aan dat soort van onzin?
Jezus waarschuwde al: Haal eerst die balk uit je eigen oog, voordat je anderen wil helpen de splinter uit hun oog te halen.
Met andere woorden: Kijk naar jezelf voor dat je naar anderen kijkt.
Dat geldt voor alle partijen: zij die wel en die niet geloven in oordelen. OK?
Jezus was niet geheel tegen oordelen, zoals men weleens beweert. Er staat in het Nieuwe Testament, zoals in Johannes 7:24:
Oordeel niet naar wat voor ogen is, maar vel een rechtvaardig oordeel.’ … Op een andere plek zegt hij: Oordeel niet omdat jij niet geoordeeld wordt maar als je toch oordeelt, laat dan je oordeel geheel waar zijn.
Hij was beslist niet voor oordelen, hij waarschuwde daar regelmatig over. Maar… als je het toch doet…
Heel veel van wat we zeggen over anderen, is vaak ook een verwijzing naar onszelf maar niet per se altijd.

Rechters oordelen, schoolmeesters, dokters,… Ja, dokters kunnen behoorlijk negatief zijn terwijl er dan toch nog hoop blijkt te zijn voor de patiënt! Wonderbaarlijke genezingen komen voor!… Ik heb ze met mijn eigen ogen gezien en gesproken met hen die het overkomen is, ook met de genezers.
Ouders oordelen ook. En zij die beweren niet te oordelen, vallen in mijn ogen door de mand met hun passief-agressief-gedrag.
Duiven blijken mensen die hun onaardig gezind waren vervolgens op grote afstand te herkennen.
Ik vergeet ook vaak mijn eigen oordelen. Dan zie ik weer iemand maar denk dan geen seconde terug aan het voorval!… Achteraf herinner ik me het dan weer opeens, hoe ik dacht over hem of haar!… Ook een ‘manier’ om elkaar weer een kans te geven, nietwaar?
Vergeven!… We doen er allemaal aan. Jezelf vergeven of hen die heel dicht bij je staan. Maar mensen maken er ook een potje van, met vergeven. Dan kan het kwaad simpelweg opnieuw geschieden alleen maar omdat we zo graag wilden vergeven!!
Vergeven is eigenlijk op een andere manier oordelen, lijkt me.
In mijn ogen is iedereen al vergeven bij het begin, ontstaan van deze aarde. Als we God toebehoren, als we allen op weg zijn naar het licht, dan mag dat op geen een manier worden tegengehouden door de hemel, zogezegd. Het is dan ook niet God die oordeelt maar onze eigen werken. In de Bijbel staat: Wat je zaait zul je oogsten. En in het Oosten spreken ze over karma.
Ik sprak weleens over de armoede in India met een Indiër. We waren nog in India op dat moment en waren een tas aan het kopen, op de luchthaven. De verkoopster zei dat het allemaal niet echt toevallig was, het enorme onderscheid tussen arm en rijk. Als Westerling zie je gewoon dat iemand niets heeft!…
Mijn advies is: maak van je hart geen moordkuil. Wees niet schijnheilig. Wees vriendelijk maar toch ook eerlijk. Maar weet, dat alles wat je zegt (of schrijft) ook naar jezelf terug kan werken. Soms geheel onverwachts.
Vergeef zoveel je wil maar laat anderen niet onnodig lijden door jouw goedheid. Zoals de Kerk haar priesters heeft vergeven die dan vervolgens elders door gingen met hun verdorven praktijken.
Liefde zelf is vrij van kennis, vrij van het verleden, maar verzet zich niet tegen de feiten zoals ze zijn. In liefde is geen leugen. Als je zegt lief te hebben kun je onmogelijk bang zijn voor confrontatie.
Liefde zorgt ervoor dat waarheid niet alles verbrand. Waarheid zorgt ervoor dat liefde geen vlucht wordt. Maar dit is een spontaan proces, een natuurlijk gebeuren!…
samuel-3898008_640

Ontwaakt of niet?

Sri Ramana Maharshi zei dat alleen de zoeker zo denkt: dat de een ontwaakt is en een ander niet. Dat men hem voor ontwaakte zag en men zichzelf niet. Hij echter zag iedereen als gerealiseerd.
Als dat zo is, valt er niets te bereiken, hoogstens dat de waan van niet-gerealiseerd zijn wegvalt.
Je bent er dus al. Maar je verzet je daar tegen. Zoiets als een vis in het water die naar water zoekt. Dat zoeken maakt jou dan ongelukkig en niet dat je niet al gelukkig bent.
Blijkbaar is dat zoeken zo destructief dat we er ons doodongelukkig bij voelen.
Misschien probeer je dat ongelukkige gevoel te hanteren en/of te verdoven door Mindfulness, CBD, wiet, Prozac, alcohol misbruik, zazen, joggen, overdadig snoepgedrag,… wat dan ook!…
Als geluk niet iets toevalligs is, geen prijs uit de loterij maar ons geboorterecht dan zijn we behoorlijk verblind, onwetend.
Het is een feit dat een onrustige geest leed bewerkstelligt.
Een ouder die wacht op zijn of haar kind, dat nog niet thuis is, s’avonds laat, martelt gauw zichzelf met deze mogelijke verschrikkelijke onrust.
Zo kan de zoeker zichzelf martelen geheel of min of meer onbewust.
Feit: je bent er al.
Feit: je neemt al waar.
Feit: dat doet geen ander voor jou.

Maar twijfel zorgt voor verdeeldheid en niet dat we van nature verdeeld zijn. Kijk eens in de ogen van een puppy, een jong kind, of gewoon naar de zon, de wolken,… Zoekt de zon nog ergens naar, naar zichzelf?
Het jonge kind wordt van alles aangepraat en daardoor begint het steeds meer zich onzeker te voelen. Eerst kon het zich vrij en blij voelen,… Maar zoals de waard is, vertrouwt het zijn gasten, en kinderen hebben een groot geloof… Dat geloof wordt makkelijk misbruikt door zogenaamde volwassenen!…
Kunnen we teruggaan naar de basis die eigenlijk nimmer weg is geweest?
Als onze wezenlijke natuur OK is, wat is dan niet zo OK?
Als je niet langer kijkt naar jezelf, winnen anderen terrein in jouw leven, als mens. Als je naar jezelf kijkt, kunnen anderen vertellen wat ze willen maar jij weet beter. Als je geen nee kunt zeggen, word je makkelijk onderdeel van de maatschappij met al haar oppervlakkigheid.
Sri Ramana Maharshi zei als tiener radicaal nee.
Hij wist als ‘kind’ te overleven. Ook had ie daarvoor begrepen niet het lichaam te zijn maar DAT wat niet het lichaam is.
Stilte werd zijn boodschap.
Ja, je bent er immers al.
Een jong kind weet niet dat het ontwaakt is en geniet toch de volle teugen daarvan maar kan zich door zijn onwetendheid over zijn natuurlijke staat niet beschermen tegen het denken, dat als ego zich steeds meer gaat nestelen als een ziekte in zijn leven.
Een goddelijk kind als Sri Ramana Maharshi wijst ons dan daarop! Dat’s alles.

dog-3071334_640.jpg

Gewoonten en patronen

Als de denker-denken niet doorgrond wordt als het ego zelf, zullen we beperkt gebruik blijven maken van het natuurlijke brein.
Ook een baby heeft hersenen. Maar kun je bij een baby spreken over een denker? Een baby is volkomen natuurlijk. Alles werkt. Ogen, gehoor, reuk, gevoel, smaak,… Een baby denkt niet, wat zal ik vandaag eens gaan eten.
Bij het ontwikkelen van het ego komen de keuzes, vanuit het denken. Hoe het lichaam ook reageert, het denken regeert (tot zover mogelijk is). Je bent bijvoorbeeld heel erg moe en ziek maar het denken zet aan om toch maar naar het werk te gaan. Misschien uit angst om de baan te verliezen!…
Angst en verlangen zijn het ego eigen. Uit het ego wordt een bepaald verlangen geboren, dat tot een bepaalde actie leidt. Of we handelen vanuit angst.
Een baby is nog volledig spontaan. Er komt geen denker aan te pas.
Denken is niet verkeerd maar wel als de spontaniteit in ons leven eronder begint te leiden.
De denkende mens is verslaafd aan gewoonten en patronen. De computer is daar het ultieme bewijs van (pc is product van het denken). Nu komen we steeds meer in de greep van onze eigen schepping. Schepping vanuit het denken.
De natuur echter is geen product van het denken en daarom is onze verbondenheid met de natuur onze enige hoop nog op een natuurlijk en spontaan leven.
We kunnen leren van een bloem.
We kunnen leren van de zee.
Niet als wetenschappers maar als jonge mensen. Levend.
We leven inmiddels in een tijd van grote verslaving. Gewoonten, patronen, beginnen steeds meer ons leven over te nemen.
Ontdek opnieuw de natuur en jouw deel eraan. Dat we kinderen van de natuur zijn. Ontdek opnieuw de liefde in je leven, als je deze vergeten bent, door opleiding, carrière en winstbejag.
Het hart en het lichaam kunnen geheel spontaan samenvallen, volmaakt een zijn. Het denken kan op de achtergrond zijn werk doen, in dienst van het grotere geheel.
Bij een normaal gezond geestelijk en lichamelijk leven, behoort geen opeenstapeling van verslavingen.

on-the-street-2713688_640

Dood betekent einde controle

Bij de dood verlies je alle controle over je leven.
De dood zal volledig het brein vernietigen.
Maar je bent niet je brein.
Dat kun je tijdens het leven ontdekken.
Het denken en het brein zijn een. Het denken gebruikt het brein.
Soms ervaar je het wegvallen van het denken, dan is er rust en lijkt het brein op een laag pitje te komen staan.
Misschien als je heel ziek bent, hoge koorts hebt… denk je heel weinig! Je – het lichaam – ijlt dan vaak…
Er is iets dat denkt het lichaam te zijn, dat denken is geen waarheid op zich. Gewoon simpelweg denken. Je kunt denken het brein te zijn maar ben je dan ook daadwerkelijk (in waarheid) het brein?
De huidige wetenschap beweert over het algemeen dat we het brein zijn maar niet alle wetenschappers zijn het daarover eens hoor!…
Wetenschappers verkeren over het algemeen in een kokervisie. Onderzoeken liever dan ze echt leven. Ze analyseren liever de bloem dan er echt van te genieten.
De wapenindustrie en de farmaceutische industrie is in handen van handelaars en wetenschappers. En welk gevoel krijg je dan daarbij. Dat wetenschappers echt levende mensen zijn?…
De
Rooms-Katholieke Kerk werd schatrijk met het ‘redden van de ziel’. Nu verdienen andere mensen schatten aan het ‘redden het brein’. Ook aan de Kerk kleeft enorm veel bloed, net zoals aan de handen van de wetenschap!…
Wanneer het denken grip ergens op krijgt, op geloof of wetenschap, verdwijnt de liefde.
Het denken is op zich niet verkeerd, anders zou ik hier niet kunnen schrijven. Maar we zijn niet het denken. We zijn niet het lichaam, brein.
Denken dat je het denken bent, denken dat je het brein bent maakt van zulk denken nog geen waarheid op zich.
Stilte, leegte, niets, niemand,… vertegenwoordigt geen controle. De zogenaamde controle van het denken kan eindigen. Niet alleen bij de dood van het lichaam.
Beantwoord de vraag: ‘Wie ben ik?’… Zelfkennis is immer direct. Zelfkennis is geen opeenstapeling van kennis. Zelfkennis is reeds het geval. ZIEN is onze natuur. DAT wat we werkelijk zijn. Vrijheid is inherent aan ZIEN. Ja, we zijn bewustzijn en bewustzijn is niet afhankelijk van het brein of denken. Puur bewustzijn, ligt voorbij naam en vorm. Ligt voorbij ons zogenaamde verleden. Tijd heeft nimmer invloed gehad op DAT wat we werkelijk zijn.

death-164761_640

Zelfvertrouwen

Ik  zie dat regelmatig bij mensen in hun dure kleding, vette auto’s en goedbetaalde banen! Ik woon in het hartje van Bloemendaal en ben werkzaam op de Zuidas!… Tjonge wat een geld zit daar!… Ik zie filmploegen bij mij in de buurt waar ik woon en waar ik werk!…
De mooiste vrouwen zie ik in hun prachtig zittende kleding en hoge hakken!…
Goed, onder dat vernisje van zelfvertrouwen gaat ten alle tijden een gewoon mens schuil: iemand die ziekte kent, verval en dood!…
Ik ken managers met hun eisen!…
Maar als je gewoon jezelf bent, heb je simpelweg meer een natuurlijk zelfvertrouwen. Je hebt geen titel nodig of 750 € per uur.
Ik vind het heerlijk om met rechte rug daar te lopen, tussen al die peperdure gebouwen.
Zelfvertrouwen (als) van een kind is zoveel leuker en kwetsbaarder. Het vertrouwen dat je er al bent, overschaduwt simpelweg alles wat toch niet echt echt is. Wees Zelf vertrouwd.
Daar gaan ook mijn ontmoetingen over: http://eenheidvraagtniets.nl/?page_id=180

25C52AF2-D8BB-4DC6-A16F-02E028C1A923

Schreeuw om aandacht?…

Waar ligt het echte verschil, als diverse mensen van zichzelf beweren verlicht te zijn? Wat maakt het verschil?
Er zijn ook mensen die van zichzelf beweren piano te kunnen spelen en/of te kunnen zingen maar daar zie je zeker verschil in. Sommigen zingen misschien met hun hart maar…
Hele lieve kleine kinderen kunnen ook zo heerlijk van zichzelf overtuigd zijn. Prachtig!…
Toen Gautama de Boeddha ontwaakte en een voorbijganger vroeg waarom hij zo straalde, vertelde Gautama van zijn verlichting maar de voorbijganger lachte en liep door!…
Toen Jezus vertelde van zijn eenheid met God, vonden heel veel joden dat volkomen onaanvaardbaar!…
Toen Jiddu Krishnamurti de orde om hem heen ophief in 1929, waren velen overtuigd dat hij overschaduwd werd door zwarte krachten.
Osho vertelde dat hij op zijn eenentwintigste levensjaar verlicht werd maar daar vervolgens in het openbaar heel lang over zweeg. Hij zei dat ie dan gelyncht zou worden, als ie tijdens zijn openbare talks daarover zou spreken, er kwamen duizenden mensen op zijn lezingen af, daar in India.
Spreken over je persoonlijke verlichting is een taboe, ook binnen de kerk kun je niet zeggen dat je gelijk bent aan God – al deed Jezus dat wel. En daar hebben ze dan meteen een uitzondering van gemaakt. Ook de nodige boeddhisten geloven niet dat je zomaar een boeddha kan worden, sommigen beweren zelfs dat je daarvoor ook een man moet zijn.
Als jij van jezelf denkt verlicht te zijn, draag jij daar zelf ook de volle 100% verantwoordelijkheid voor, lijkt mij!
Je kunt dan het geloof in jou niet gaan afdwingen bij anderen. Dat maakt juist je verlichting, ultieme zelfkennis, dubieus.
Vertel er gewoon over. Incasseer de klappen die daarop kunnen volgen. Jezus werd erom gekruisigd. Nou, dat zou hier in Nederland wel figuurlijk blijven.
Ik heb een tijdje heel veel zen (auto)biografieën gelezen, uit deze tijd en van heel vroeger. Van mannen en vrouwen. Dan zie je hoeveel mensen geworsteld hebben met het gegeven eigen verlichting, geworsteld met zichzelf en omgeving. Sommigen kregen wel de erkenning binnen het zenklooster die ze zochten en anderen juist niet! Ook wordt er gesproken van satori en kensho, kleine en grote verlichting. Een mooie uitspraak daarbij is: ‘Kleine twijfel, kleine verlichting; grote twijfel, grote verlichting.’
Ja, kan iemand nog wel twijfelen aan zichzelf als ie gelooft dat ie er al volledig is? Als geloof belangrijker is dan observatie, hoe kun je dan nog twijfelen? Dat geldt ook voor aanhangers hoor, zij die zeggen 100% te geloven in hun verlichte leermeester.
We leren dagelijks. We leren altijd. We zijn niet alleen. Anderen kunnen spiegels voor ons zijn.

microphone-1209816_640