IK

Ik kan een verwijzing zijn naar, de persoon, zijn ego en ja, zelfs God.
Maar als je maar Een ik hebt, wat dan?
Misschien heet je Jan en kent iedereen in je omgeving je als een persoon, die Jan heet.
Maar als iemand tegen Jan zegt, dat ie zijn ego eens moet loslaten, dan heeft deze het niet over de persoon maar over iets in de persoon, nietwaar?
En als je op satsang bent en iemand zegt, je vraagt wat je ware ik is, wat zal dan je antwoord zijn?
Ben ik de persoon, de stoorzender of God. En kan ik ze alle drie zijn?
Dan vraagt ik me af, of dat God een stoorzender heeft?…
Is God gespleten?
Het ik zegt volgens mij iets over de mate van zelfkennis, waarover iemand beschikt.
Als iemand denkt het lichaam te zijn, dan is ie vast en zeker een persoon.
Als iemand denkt de bundeling van verlangens, herinneringen en trauma’s te zijn in de persoon, dan is ie het ego: iets in de persoon dat zijn best doet te overleven.
Als iemand rechtstreeks heeft begrepen, begrijpt God te zijn, dan doet de rest er niet echt meer aan toe, lijkt me.
‘Wie ben ik?’ Is een krachtige vraag!
Dat de onderste steen in ons leven boven moge komen.
God is niet iets, tegenover het ego of de persoon.
In God bestaat geen weerstand.
Maar God hecht zich ook nergens aan.
DAT ben jij.

frog-prince-1370022__340.jpg

Advertenties

Oorlog & vrede

Je vindt strijd overal, ook hier op Facebook.
In gezinnen, op school, op de werkplek, enzovoorts.
Je ziet het ook in de natuur. Alles wil overleven!
Dat wat liefde is kent geen conflict maar wel het denken van de mens.
En we zijn allen denkende mensen. Dat maakt ons ook tot mens: het denken.
Naast de wet van de sterkste heb je ook de wet van de slimste. Kan ik slimmer dan jou zijn, als ik niet sterker dan jou ben?
‘Wie niet sterk is moet maar slim zijn.’
Maar je hebt ook de wet van de liefde. Deze laatste werd o.a. flink onder de aandacht gebracht door Jezus, de man uit Nazareth!…
Ook de Boeddha leerde: Haat verdrijft nimmer haat.
Waren zij geen denkende mensen, Jezus en Boeddha?
Denken is net als onze instincten relatief, niet alles zaligmakend!…
Maar als liefde niet gekend wordt als onszelf, zullen het denken en de instincten blijven overheersen in ons leven. Dan zullen vrede en oorlog elkaar blijven afwisselen, hier op aarde.
Maar liefde wordt ontkend door de wetenschap. Want deze gelooft slechts in gedachten en het brein.
Er wordt bijna gegild: Je bent het brein!!
De wetenschap gelooft in wat gedachten kunnen doen met ons leven. Daarom dat psychologen dan ook zo bezig zijn met het denken van de mens.
Liefde bestaat niet, kan niet meer zijn dan een bepaalde gedachte, dat is alles: zo wordt er gedacht door hen!
Daarom heb ik liefde, de volle ervaring ervan, het volledig open gaan van het hart, altijd gezien als een soort Inwijding.
Pure liefde is geen gedachte spinsel. Al moet ik direct toegeven, dat liefde vaak als een bepaalde theorie wordt gepresenteerd, door hen die zeggen er in te geloven.
Ikzelf zeg erover: Liefde verzet zich nergens tegen maar liefde hecht zich ook nergens aan. Liefde is niet van deze wereld, daarom dat de wetenschap Het ook niet kan kennen. Het is geen materie. Al kan liefde wel de materie beïnvloeden. Daar zijn wel voorbeelden van… maar de wetenschap zegt dan (bijvoorbeeld) meteen: we weten niet waarom u – toch – genezen bent.
Mensen die volledig opgeven waren door wetenschappers, vinden dan opeens wel volledige genezing. Wetenschappers erkennen dan wel dat iemand hersteld is maar zeggen simpelweg niet te weten waarom. Want dan zouden ze weleens in God moeten gaan geloven en DAT is niet wetenschappelijk, vinden zij!…
De kerk, heeft door de eeuwen heen in naam van God, ook de meest verschrikkelijke dingen gedaan. Nu is het de zogenaamde wetenschap die in naam van zichzelf ook de meest verschrikkelijke dingen doet. Je gelooft het misschien niet, maar de persoon, mens Einstein is volledig medeplichtig geweest aan het uitvinden van de atoombom, die later werd gebruikt in de strijd tegen Japan.
Goed… pijnlijk allemaal hoe gespleten de mens kan zijn en nog!…
Natuurlijk hebben mensen vaak spijt achteraf van bepaalde daden, gelukkig kunnen we leren!
Liefde is blijkbaar het grootste mysterie in de wereld, omdat deze zo volledig door enorm veel mensen wordt genegeerd.
De levende liefde verandert mensen, geestelijk en lichamelijk.
En wij zijn de samenleving!

argument-238529__340

Struikelen over je emoties

Volgens mij beginnen mensen te struikelen over hun eigen emoties, wanneer er sprake is van verzet of hechten aan.
Emoties behoren geheel gezien te worden naar wat ze werkelijk zijn, niet meer dan emoties.
Je kunt verdriet hebben, boos zijn, afgunstig,… wat maakt het uit, als je ze maar ziet voor wat ze werkelijk zijn.
Ik ben niet mijn emoties.
Dat wat ik werkelijk ben, heeft geen boodschap aan gevoelens, gedachten en lichamelijke sensaties.
Maar… vergis je niet!…
Liefde hoort bij dat wat je werkelijk bent.
Niet dat DAT afhankelijk is van liefde. Maar liefde is nu eenmaal de eeuwige gezellin van DAT. Zoals Krishna en Radha dat zo mooi samen uitbeelden (zie foto, gemaakt in India).
Wie bang is voor zijn eigen emoties, is niet vrij.
Maar iemand die geen liefde kent ook niet!

KrishnaenRadha.JPG

Wie kijkt ernaar wie?

Als jij je teen heel hard stoot en je dan al die pijn in je lichaam bewust wordt en ook al je verdere gedachten en gevoelens, wie is dat dan bewust?
Er is dan volgens mij geen tweeheid. Geen verzet. Maar je bent dan eenvoudig wat is. Maar er zullen ook momenten zijn dat je wel afstandelijk bent naar jezelf, er wel sprake is van tweeheid. Ik en mijn ervaring.
Bij de eerste ben je een met je ervaring. Bij de tweede niet.
Ook bij seks, een orgasme is er geen sprake van tweeheid. Terwijl je voor de seks misschien geheel in je hoofd zat en alles slechts observeerde.
Goed, volgens mij maken we dit geregeld mee: eenheid en tweeheid.
Nu kun je van die eenheidservaring een godsdienst maken. En die ervaring van tweeheid bestempelen als een ziekte.
In beide gevallen is er sprake van een bepaalde ervaring waar we dan een mee zijn of niet.
Sommige mensen verliezen zichzelf tijdens het drinken van een glas water, die dan zo prachtig nat is en helder.
Dit kan allemaal nieuw lijken voor je, jezelf ergens in verliezen maar volgens mij is dat altijd al geweest maar kan het zijn dat je dat niet geheel echt bewust was!
Maar wie is dat alles bewust, in wie speelt dat alles zich af? Wie is daaronder hetzelfde? Wie is de alfa en de omega? Wat komt niet en verdwijnt niet?
Probeer deze vragen niet te beantwoorden, want je ziet dat direct of niet.
In Wie, manifesteert alles, is er beweging, terwijl wie zelf geen bepaalde beweging is.
WIE is niets, niemand, nada. En toch ben JIJ het. Maar JIJ is niet onderscheiden van jij. Je kunt er niet naar kijken, zoals je wel je lichaam bewust kan zijn en je gedachten. Het is niet het denken.
Wie of wat je werkelijk bent, is reeds het geval en geheel vrij, ook al kun je denken van niet!…
Wie, is geen ervaring.
Als een hond het water in springt en er dan weer uit komt, schudt hij in een keer het water van zichzelf af.
Sri Ramakrishna zei eens: Een boot ligt in het water, maar het water zit niet in de boot.
Vergeet alle ervaringen: of dat ze nu fijn zijn of niet.
JIJ bent in het geheel geen ervaring. Je bent ook niet dood maar meer levend dan welke ervaring ook!
Het denken is twee en kan zichzelf verliezen, de denker verliest zijn weerstand. Maar wat jij werkelijk bent ligt voorbij het denken.
Een ervaring van non-dualiteit zegt volgens mij alles over hoe het denken zichzelf in 1x ontdoet van stress. Als er stress opbouw is en je vlucht dan bijvoorbeeld niet in drank of snoepen, dan lost het lichaam deze stress zelf op!…

face-66317_640