Ik Ben

Ik Ben het antwoord.
Het antwoord is Ik Ben.
Ik Ben gaat over niets en niemand. Gaat niet over een bepaalde theorie of godsdienst.
Ik Ben vraagt geen relatie, want hoe ga je een relatie aan met jezelf?
Ik Ben is nergens aan onderworpen of een verlengstuk van, zoals van het brein.
Jij bent aanwezig, deze aanwezigheid is een feit. Deze aanwezigheid lijkt ergens aan onderworpen te zijn. Zonder denken, voelen en lichaam geen Ik Ben? Ik Ben die Ik Ben. Heeft bewustzijn een oorsprong of enkel dat, wat je bewust bent?
Kan er iets zijn zonder oorsprong, zonder beweging, zonder verandering?
Als bewustzijn geen oorsprong heeft maar eeuwig, oneindig en volkomen onafhankelijk is, dan kan het niet van deze wereld zijn. Wel in de wereld maar er niet van!…

i-am-461820_640.png

Advertenties

Bhakti versus Jnana?

Er zijn mensen die nadrukkelijk een persoonlijke God liefhebben, zoals christenen en leden van de Hare Krishna!
Er zijn mensen die God niet op een persoonlijke manier zoeken maar toch geloven in God als het grote Onpersoonlijke! Onpersoonlijke bron van alles. Of de Waarheid, zoals bij boeddhisten.
Is de ene weg de ware en de andere niet?
Sri Ramakrishna (1836 – 1886) onderzocht alle wegen en begreep dat wanneer je maar een pad met volledige overgave bewandelt, je uiteindelijk God of de Waarheid ervan zal bereiken. Hij vond niet het aanbidden van God dom of ouderwets, achterhaald. Hij was zelf liever een nederige devotee dan iemand die beweerde gelijk te zijn aan God, zoals in de advaita-wereld.
Er is iets in de mens, in zijn diepste wezen, dat de moeite van het (onder)zoeken waard is: noem het de christusnatuur of de boeddhanatuur. Niet dat daar echt iets te vinden is, in de mens volgens mij, het gaat over een potentie, de mogelijkheid te worden tot een geheel nieuw mens.
‘Brahman (ब्रह्मन्) is in het Hindoeïsme de ultieme, onveranderlijke werkelijkheid, die uit het zuiver zijn en bewustzijn bestaat.’ – WikipediA.
Bij advaita gaat het niet om een persoonlijke God.
Binnen de islam en jodendom wordt God los gezien van beelden. Dat we van hem geen beeld moeten maken. Zelfs binnen de islam vinden ze het woord Vader toch een te sterke verwijzing ergens naar!…
Maar heel veel mensen die vast kwamen (komen) te zitten in het hele onpersoonlijke gedoe rond hun God vonden uiteindelijk hun verandering in de meer devotionele benadering, ‘bhakta’.
Zo was het trouwens ook met Krishnamurti en Bhagwan. Mensen die met de nuchterheid van Krishnamurti niet echt verder groeiden, kwamen verder wel tot bloei bij Bhagwan: een meester met sannyasins. Maar… dit gebeurde ook andersom!…
Voor de een betekent Jezus de poort en voor de ander juist de Boeddha!…
Maar laat God zich nu wel of niet persoonlijk benaderen? Wat is jouw praktijk?

hare-krishna-1671322_640

Eenheid in de wereld?

Eenheid is een idee geen feit.
De wereld is verdeeld en kent niet God, liefde.
En in liefde is er spontaan onderscheid tussen wat liefde is en wat niet.
Niet de wereld kent liefde of wat uit de wereld is maar liefde zelf.
Als ons bewustzijn niet radicaal verandert, blijft het in handen van de wereld.
Denken dat alles een is omdat alles energie is, is geen antwoord om alle verdeeldheid in de wereld.
Liefde dat tijdloos is, universeel en nergens aan onderworpen vindt haar oorsprong niet in materie/energie. Van liefde is altijd liefde de bron zelf geweest.
Liefde wordt gevonden in de behoefte verder te gaan dan wat is, zoals: oorlog, jaloezie, verdriet, angst, hebzucht,… Dat je niet kunt voorstellen dat dat alles is, op die manier open jij je Hart voor een geheel andere ervaring!
Liefde is spontaan en vindt haar weg via het hart in de mens. Het Hart dat open wil staan voor verandering. Als jij diep van binnen niet geïnteresseerd bent echt in de ander, waarom zal je dan wel liefde ervaren?

gladiator-1931077_640

God en wereld

De wereld is onderworpen aan zichzelf. Het bestaan als materie/energie, hoe oneindig deze ook moge lijken, is onderworpen aan zijn eigen wetten. Dat wat we God noemen is nergens aan onderworpen. Maakt dus geen deel uit van de wereld die we als mens (bodymind) waarnemen!
Maar zoals het gat bij de donut geen conflict geeft, geeft God geen conflict met de wereld.
De zon is aanwezig in je glas met water op een terrasje tijdens de zomer maar dit glas kan onmogelijk de zon omvatten of echt begrijpen. Zo lijkt God onderdeel uit te maken van de wereld. Maar in werkelijkheid is God geen onderdeel van deze wereld. Het licht van je zaklantaarn wel. Zo kan jouw denken God als deel hebben verzonnen, als zijnde de wereld maar dan ken jij niet werkelijk het Oneindige.

coffee-shop-1154289_640

Dood

We hebben het nooit over de dood, de totale vernietiging! De fysieke poort zal vernietigd worden, dierbaren kunnen jou dan niet meer aanraken en net andersom! Dood vernietigt iedere vorm van romantiek: zorgvuldig opgebouwd door ons denken!
Enkel liefde is eeuwig en wie de liefde heeft gekend, zal ook eeuwig leven! Niet onze herinneringen zullen ons beschermen tegen de dood, bij het afscheid. Bewustzijn dat liefde is zal dan tevens de nieuwe, andere poort zijn waarin we elkaar zullen blijven ervaren. Als niet-twee!

60209761_139671320425740_4954439595652546560_n

Stilte

Is niet alleen de afwezigheid van geluid maar ook de afwezigheid van onze gedachten, over de afwezigheid van geluid.
Als echt alles stil valt, zoals in de natuur dat zo mooi kan plaatshebben, dan kunnen onze gedachten daarover als een stel belhamels de boel alsnog verstoren.
Tegenwoordig lijken we nog minder te weten wat echte stilte is, door vrij continu op onze smartphone bezig te zijn.
Ware actie wordt volgens mij geboren in stilte.
Wie vol is van zichzelf, weet al vaak wat er gaat gebeuren. Stilte is niets anders dan leegte, niets en niemand zijn.
Sri Ramana Maharshi beschouwde stilte als zijn boodschap of de beste weg van wat hij te vertellen had.
In een kerk is stilte enkel als men in stilte met elkaar aan het bidden is, maar dan ben je nog aan het praten dan innerlijk.
Bij een satsang kan er ruimte zijn voor deze stilte. En bij een darshan nog meer:  enkel oog in oog met elkaar zitten. Da Free John besteedde daar veel aandacht aan, aan dat laatste. Het zien van de meester, het zien van God.
Misschien is stilte wel de beste weg naar God maar deze weg kan niet afgedwongen worden, want dan gaan we innerlijk malen!
Sri Ramana zat zo’n twintig jaar in een grot. Nadat hij het Zelf had gerealiseerd. Richtte zijn aandacht op het Zelf. Verbleef in het Zelf. Ja, en wat heb je dan verder dan daarbij nodig?
Zijn overdracht vond dan vooral plaats via stilte. Na zijn grot periode kwam er een ashram.
Mensen die van veraf kwamen met allerlei vragen, vergaten dan gauw hun problemen in de aanwezigheid van hem. In de ashram sprak hij ook!…
Osho die ook een periode in stilte verbleef, ik geloof 4 jaar, zei later nimmer meer te zwijgen tot aan zijn dood, heengaan.
Het liefst zou je nimmer meer iets schrijven over verlichting/moksha/inzicht/waarheid/… Want wat valt er eigenlijk over te zeggen? Ik Ben, vraagt geen speciale actie.
In stilte ontmoet je volgens mij ook het beste je innerlijke leraar, waar de uiterlijke leraar slechts een verwijzing naar is in mijn ogen. Als het denken alles en iedereen overstemt wordt de uiterlijke en innerlijke leraar niet gehoord. Weten dat je niets weet, is dan wel zo makkelijk!

tree-trunk-569275_640

Holocaust en non-dualiteit

Het is natuurlijk heel kinderachtig om mensen die zulk enorm leed is overkomen te zeggen dat ze er maar van moeten leren en dat niemand daarin een keuze heeft gehad, dat alles simpelweg gewoon gebeurd is.
Hadden de nazi’s dan toch gelijk met hun excuus: ‘Bevel is bevel’?
Toen de joden samen met de Romeinen Christus tot de dood veroordeelden, was het enkel het leven dat door hen heen werkte?
Ze zeggen weleens dat de grootste leugen, list, van de duivel is, de uitspraak: ‘Het Kwaad bestaat niet.’
Volgens mij is het kwaad in de wereld het denken dat vast is gelopen in eenzijdigheid en van mensen ongevoelige, asociale, wezens maakt of heeft gemaakt.
Jiddu Krishnamurti (1895 India – 1986 Amerika) beschreef dat als conditionering, dat onze geest geconditioneerd is en daarom niet vrij. En wat niet vrij is kan ook geen orde creëren in deze wereld, wat de mens verder, zoals politici, ook moge beweren!

Er zijn mensen die niet alleen maar hun leed steeds weer herhalen als een grammofoonplaat waarin de naald is komen vast te zitten. Er zijn verhalen van overlevers uit zulke verschrikkelijke kampen die spraken, spreken, over verlichtingservaringen! Zoals Imre Kertesz (1929 – 2016), en schreef er een boek over!…
Er zijn mensen die van dat ‘er geen keuze bestaat’ een soort van evangelie maken!… Triest vind ik dat!…
Het is een akelig geloof dat jouw inzet beperkt, hier en nu als mens. Zoals wetenschappers zagen toen ze studenten observeerden die wel geloofden in keuze en zagen dat zij beter presteerden dan andere studenten die niet geloofden in de vrijheid van keuze!…
Goed… Zoals ik al schreef, het leven is niet eenzijdig. En hebben we ook geen keuze, wat de dood bijvoorbeeld betreft. Of omhoog vallen in de plaats van naar beneden vallen, als je bijvoorbeeld valt van een hoge rots.
Als jij denkt echt geen keuze te hebben in een bepaalde situatie, zal dat weleens de waarheid kunnen zijn. Maar dat kan natuurlijk ook net andersom! Volgens mij is het gezonder dichtbij jezelf te blijven als mens en de praktijk als het gaat over het wel of niet hebben van een keuze en dit niet bijvoorbaat te killen met een of ander aangenomen theorie (hoe goed bedoeld ook!).
Vrijheid gaat volgens mij niet over dat de mens nu wel of geen keuze heeft maar dat hij liefde kan zien, terug kan zien in zijn leven hier ook aarde! Liefde maakt mogelijk wat eerst niet mogelijk leek. En ergens voor of niet voor willen kiezen kan weleens enkel en alleen getuigen van bekrompenheid! Liefde overstijgt het denken. En niet het geloof in toeval, geen toeval en het wel of niet hebben van keuzes.
Hadden de joden een keus in de vernietigingskampen waarin ze vastzaten?… Hadden de kampbeulen een keus?…
Liefde geneest en zoekt enkel liefde, nietwaar?

poland-2423531_640